Het herstel van feestvieren in aanbidding, deel 1 van 3
You are here: Home \ Studie \ Aanbidden in een samenkomst \ Het herstel van feestvieren in aanbidding, deel 1 van 3

“Mans chief end is to enjoy God en serve him forever” The Westminster Confession

Er zijn wereldwijd veranderingen gaande in het Lichaam van Christus. Uitingen van aanbidding zijn aan verandering onderhevig, zowel in oudere kerken als in de nieuwe vormen die voorkomen in nieuwe(re) kerken.

Tijdens de vernieuwingsbeweging van 1994-1996 werd er in de kerken veel gelachen. De term ‘celebration (viering)’ is een populaire uitdrukking geworden. In een aantal gemeentestructuren wordt van deze term gebruik gemaakt waar men doelt op de samenkomst van een aantal (kleinere) groepen.

De ‘gemeentegroei’ afdelingen van theologische seminaries en universiteiten hebben uitgelegd hoe een ‘viering’ het beeld van de kerk naar buiten toe kan versterken. Langs deze weg kan er nog veel meer worden gezegd (lees bijvoorbeeld ‘I believe in Church Growth’ van Eddie Gibbs).

Een van de dingen die kenmerkend lijkt te zijn voor zulke grotere samenkomsten is de viering van de dans. Dansen is één van de fenomenen die men steeds vaker tegenkomt in de nieuwere kerken of in oudere kerken waar vernieuwing heeft plaatsgevonden. Terwijl zij die van nieuwe dingen houden dit verwelkomen, vinden anderen dit verschrikkelijk. Sommige traditionele, conservatieve Evangelische en klassieke Pinkstergelovigen vragen zich af of dit wel Bijbels acceptabel is. Is dit niet een andere uiting van de ‘wereld’ die onze kerken binnendringt? Waar zal het eindigen?

Een eenvoudig antwoord is dat het allemaal zal eindigen bij de wederkomst van Christus. Maar eenvoudige antwoorden vragen om iets meer uitleg en in dit artikel zal ik dieper ingaan op het beantwoorden van deze vraag.

Het is belangrijk om datgene wat we doen binnen de kerk te bestuderen in het licht van Bijbels onderwijs en kerkgeschiedenis. Hoewel we in het bijzonder praten over dans is het eigenlijke onderwerp het bredere bijbelse concept van de viering (celebration).

‘De viering’ is een concept dat meer omvat: een houding ten opzichte van het leven, vreugde, muziek, gemeenschap, eigenlijk een houding ten opzichte van God zelf. Dus daar zullen we beginnen, bij God zelf. God is de grootste feestvierder

De manier waarop mensen God zien bepaald de manier waarop ze alles zien.
Een negatief beeld van God veroorzaakt een negatieve houding ten opzichte van het leven.
Een positief beeld van God brengt een positieve houding ten opzichte van het leven voort.

Degene die ‘theologie’ of ‘goede leer’ verwerpen tonen hun eigen ondoenlijkheid. Goede leer brengt een gezonde levensstijl voort. Slechte leer het tegenovergestelde. Zij die negatief reageren bij het zien van dans of het horen van gelach in de kerk hebben een onjuist of onvolledig begrip van God. Zij kunnen niet genieten van dit soort dingen omdat ze niet echt geloven dat God van deze dingen zou kunnen genieten.

Bij onze bekering zou een radicale verandering van ons beeld van God moeten plaatsvinden, omdat feestvieren een belangrijk onderdeel is van redding. Jammer genoeg blijven veel standpunten en denkwijzen die bij onze bekering zouden moeten zijn veranderd, nog gewoon bestaan in onze kerken.

We moeten daar beginnen waar we de enige God van de Bijbel, de levende God, ruimte geven om zichzelf opnieuw te vestigen in onze harten en gedachten.

We zullen ontdekken dat:
– Onze God de grootste feestvierder is. Hij alleen weet wat echt feestvieren is.
– Jezus is het middelpunt en focus van alle vieringen. Werkelijk, Jezus kennen is gelijk aan weten hoe feest te vieren.
– Alleen echte innerlijke vreugde kan leiden tot een viering. De Heilige Geest is de enige die deze echte innerlijke vreugde kan vrijzetten. Het christelijke leven is een leven van festiviteiten en vieringen.

– Deze waarheid blijkt uit Bijbelse leerstellingen met betrekking tot de schepping, redding en eschatologie (leer van de laatste dingen).
God viert zijn schepping
We weten vanuit Genesis dat God pas rustte na de schepping, in volledige tevredenheid (Gen. 2:1-3; 1:31). Spreuken gaat verder en beschrijft hoe God zich verblijd in zijn schepping. De wijsheid van God, een voorafschaduwing van Jezus (Mat. 11:19), was daar naast God als zijn handwerksman (Spreuken 8:22-30), “ik was een en al verrukking dag aan dag te allen tijde mij verheugend voor zijn aangezicht, mij verheugend in de wereld van zijn aardrijk, en mijn vreugde was met de mensenkinderen” (8:30-31).

Het was alleen de zonde die deze sensatie van tevredenheid en vreugde wegnam. Maar de verlossing herstelt veel meer dan dat wat verloren was (Rom. 5:15- 21).

God viert zijn verlossing
Sefanja was een profeet van oordeel. God zal “alles van de aardbodem wegvagen” (1:2). De dag des Heren zal zijn een “dag van verbolgenheid, een dag van benauwdheid en van angst” (1:14-15). “Door het vuur van zijn naijver zal de ganse aarde verteerd worden” (1:18). Niet slechts buitenlandse naties als Filistea (2:4-7), Moab en Ammon (2:8-11), Ethiopie en Assur (2:12-15) zullen geoordeeld worden, maar ook Jeruzalem. Ze zal met lampen doorzocht worden (1:12). “Ik zal mijn hand uitstrekken tegen Juda en tegen alle inwoners van Jeruzalem”(1:4).

Zo diep als Gods toorn is tegen zonden, zo diep is Gods vreugde over zijn verlossing. “Jubel, dochter van Zion; juich, Israël! … De Koning Israëls, de Here, is in uw midden (3:14-17).

Vele commentatoren geloven dat Lucas 1:28 een toespeling op dit gedeelte is en verwijst naar Maria als de ‘Dochter van Zion’. De Heer in uw midden verwijst naar de incarnatie (vleeswording) van Christus. Het mag zijn zoals het is, maar het meest opmerkelijke aan dit gedeelte is de beschrijving van God en zijn gedrag. Terwijl God naar zijn verlossingswerk kijkt begint hij zich te verheugen. “Hij zal zich over u met vreugde verblijden; Hij zal zwijgen in zijn liefde; Hij zal over u juichen met gejubel” (3:17). Dit laatste stuk is niet sterk genoeg vertaald in de NIV. In de Engelstalige RSV staat “I will exult over you with loud singing as on a day of festival.” Letterlijk vertaald betekent dit: “Ik zal mij over je verblijden met luid gezang vergelijkbaar met een feest(dag)”.

De vraag is deze: Kun je je voorstellen dat God zich gedraagt zoals de Israëlieten zich gedroegen tijdens hun feesten? Zie je God met luide stem zingen over jou en je verlossing? God is perfect in alles wat Hij doet. Wanneer hij toornt, dan is dat volkomen, heilige toorn. Wanneer hij feestviert, dan is dat volkomen, een perfecte viering. Elke ware vreugde en viering begint bij en komt van God. Dit is een aspect van het Hebreeuwse godsbeeld dat grotendeels verloren is gegaan in de Westerse kerk. Philo, een oude Hellenistische Joodse schrijver, houdt vol dat alleen God werkelijk kan feestvieren, maar dat Hij de rechtvaardigen toestaat betrokken te raken bij zijn viering (NIDNTT, 1, pag 627).

Het toekomstige Koninkrijk wordt ingewijd met feestvieren
Weet wel dat de manier waarop de toekomstige wereld zal beginnen laat zien hoe Gods perfecte wereld voort zal gaan. Het toppunt van Gods verlossing is het bruiloftsmaal van het Lam, een tijd van echt feestvieren (Op. 19:6-8). Het verzamelen van Zijn hele volk op dit grote moment wordt beschreven in Openbaringen 7:9-12.

Het toekomstige koninkrijk is voor ons door de Geest al aanwezig. Als er in de toekomst feest zou moeten zijn, dan zou er nu een feestelijke verwachting moeten zijn. Hebreeën vertelt ons dat we al tot het hemelse Jeruzalem zijn genaderd en tot “tienduizendtallen van engelen, en tot een feestelijke en plechtige vergadering” (Heb. 12.22-24). De term ‘feestelijke vergadering’ verwijst naar een feestelijke gelegenheid (panegyris a solemn gathering at a festival (een plechtige vergadering op een feest)”

Samuel Bagster, The Analytical Greek Lexicon).
Het koninkrijk van God is die realiteit waar God oppermachtig regeert. Als feestvieren deel is van dat koninkrijk, dan moet het iets significants weergeven uit het karakter van God. Dit eenvoudige Bijbelse begrip van God is één van de dingen die het Judaïsme nooit echt heeft verloren.

Je zou denken dat al het wetticisme van de Farizeeen hier een einde aan zou maken. Zeker, de innerlijke blijdschap van een theologische waarheid wordt altijd teniet gedaan door wetticisme (2 Kor. 3:6; Lukas 15:25-32). Het is daarom opmerkelijk dat ondanks de onvermijdelijke neigingen van wetticisme, het Judaïsme getuigenis bleef geven van God als de grootste feestvierder. Het spreekt voor zich dat de indruk die God maakte op Israël heel expliciet was.

Rabbi Eleasar zei,
Op een dag zal de Heilige, gezegend is Hij, dansen voor de rechtvaardigen, en Hij zal bij hen zitten in de tuin van Eden en zij zullen allen naar hem wijzen, zeggende, zoals het geschreven staat, “Lo, dit is onze God, we hebben op hem gewacht om ons te redden. Dit is de Here, we hebben op hem gewacht, laten we blij zijn en ons verheugen in zijn redding” (Jewish Encyclopedia Vol. 4, p 426).

De Rabbi refereert naar Jesaja 25:6-8. In zijn beeld is het zo dat als God feestviert, God danst. Omdat het Hebreeuwse woord voor feest, machol, ‘(rond)cirkelen’ of ‘dansen’ betekent. De subapostolische periode en daarop volgende kerkgeschiedenis getuigen ook van een vertroebeling van het evangelie van genade. Moralisme groeide. Opnieuw, ondanks dit, verloren de Vaderen niet het origineel Nieuw Testamentische idee van feestvieren als iets dat God zelf zou kunnen doen.

De hemel werd gezien als een plaats waar de engelen dansten rond de troon van God en men geloofde dat de kerk dit voorbeeld zou moeten volgen.

Let op de woorden van Clement van Alexandria, “Dan zul je, samen met de engelen, dansen in een kring rondom Hem die zonder begin en zonder einde is” (Arnold L. Haskell, The story of Dance, 1960, p 45).

Basil de Grote (330-379), één van de meest bekende Cappedosische Vaders, schreef aan Gregory, “Wat zou meer gezegend zijn dan op aarde het ritme van de engelen te imiteren” (Troy Kinney, The Dance, 1936, p 31).

Als indicatie van hoe deze Vaderen dachten over dans:
Gregory van Nazianzus (329-387) berispte de keizer Julius vanwege het toestaan van heidense feesten en zei: “Dans liever de dansen van Koning David voor de ark. Dans ter ere van God. Zulke bezigheden van vrede en pieteit zijn een keizer en een christen waardig ” (Kinney, p 31).

Er is daarom zoiets als een heilig feestvieren. Het komt de troon van God ten goede en het is door God gegeven als een genadegave aan de rechtvaardigen. Deze algemene opmerkingen hebben op z’n minst vastgesteld dat iemands standpunt ten opzichte van feestvieren uiteindelijk voortkomt uit zijn of haar beeld van God. Het onderwerp vraagt nu om een verdere zoektocht in de Bijbel en in de geschiedenis.

Einde deel 1 van 3.

© Copyright 2004 Vineyard Music Oorspronkelijke titel: The restoration of celebration Vertaling: Jane Hempenius

E-Contact is een gratis maandelijkse uitgave van Vineyard Music Benelux. Ga voor meer Nederlandstalige artikelen naar de website van Vineyard Music (Benelux). Of stuur een e-mail naar info@vineyardmusic.nl. Va n d e g e m e e n te, vo o r d e g e m e e n te. 3:3

Derek Morphew
Over de auteur:
Derek Morphew is theoloog, voorganger en directeur van zowel Vineyard Bible Institute (VBI) als Vineyard International Publishing (VIP). Hij is ook de hoofdvoorganger van Vineyard Christian Fellowship, Kenilworth in Kaapstad (Zuid Afrika). Dereks boeken, onderwijs en ontwikkeling van toegankelijke hulpmiddelen voor theologisch onderwijs zijn wereldwijd tot zegen voor velen.

Geef een reactie